Dois poemas de Atlas de Alba Cid
/
Cartas de navegación polinesias
en algures alguén viaxa furiosamente cara a ti
a unha velocidade impensábel, non o sentes? mira, viaxa día e noite
cruzando treboadas de neve, a calor de mil Limias, saltos de auga, canóns
pero saberá onde atoparte?
poderá recoñecerte cando te vexa
e darche o que trae para ti?
de mans dadas con John Ashbery,
“At North Farm”
1
o tempo dispón os corpos
cando aprenderemos que todas as cousas se desprazan?
as dunas e as algas, a adoración entre iguais,
os continentes en cada journey-work of the stars.
fóra do noso campo visual
—en completo silencio—
fúndanse illas coralíferas.
2
o navegante é capaz de calibrar as correntes do océano
dentro do corpo
apenas un tremor na raíz da espiña dorsal
o aceno dun misto cando prende
o navegante pode dobrarse na proa da súa canoa e apreciar, corpo a corpo, as vibracións do navío
coa mesma sutileza —tap tap— dos dedos sobre un ábaco.
3
é esta arte un modo de transmitir un saber
ou de ocultalo?
en terra firme,
as mans dos mariños polinesios confeccionan cartas de navegación,
tramas
escollen fitas de coco e nervaduras de plantas a modo de correntes mariñas,
moedas e cunchas a modo de illas
fíos, coral
—os arrecifes non figuran—
da súa habilidade resulta
algo que só pode lerse co tacto,
e que só interpretará correctamente quen o creou.
4
así a nosa comprensión dos afectos:
a ilexibilidade, a dependencia do tacto, o tecido,
unha ruta da seda
que coñece
a verdadeira violencia do que se dá por sentado.
(non adoitaban embarcar as cartas de navegación
iso quere dicir:
isto é meu, todo canto sei,
non deixarei que humedeza ou rompa,
coa primeira e a última luz de sándalo insular, en soidade, cadaquén memoriza o seu mapa coas xemas dos dedos)
5
wappepe, rebbelib ou meddo.
tres xeitos de mapear o océano.
(a carta que me ensinaches pertencía ao terceiro tipo, e imitaba á perfección o perfil dereito de Nefertiti. desde o atol Aur, que coincide co extremo superior da súa coroa lapislázuli, até a meridional Namorik, na baixada do ombreiro. incluso o Uraeus, a cobra sobre a diadema, parece representada)
6
coma os mariños das Marshall Islands,
os namorados déitanse boca abaixo e espreitan as correntes subxacentes ao seu propio corpo-barca
o percutir das sementes terra adentro
sinfonías leves, trucos de maxia
pretenden anticiparse á refracción das ondas, calcular o embate
para iso elaboran meddos íntimos,
marañas de cabelos e apuntamentos referidos a unha viaxe específica
o modo no que as ondas abrazan certa illa e interseccionan con correntes veciñas,
o pálpito que cifra a que distancia pode esa illa ser detectada.
fóra do seu campo visual
—en completo silencio—
aneis,
innúmeros atois emerxen.
Tríptico
óleo sobre tea, a avoa reproduce unha escena de Millet
a súa man dereita oscila tres veces,
sementando cristais de sal ante a inminencia da tormenta,
coma se a moeda do mar bastase para salvarnos. as nenas obsérvanos desaparecer en contacto co cemento do patio, e son xoias un fragmento de segundo, algo que sinalar cos dedos mentres se perde.
a chuvia impide que os salmos se adhiran ás cativas
e a man que foi péndulo volve á cadeira; como a caléndula, sabe
repregarse.
cando se pranta un bonsai disponse fóra do centro para facer espazo ao divino:
así ela, conxurando o mal
desde un vértice.
óleo sobre madeira, o pai di
que recrutar é unha arte.
garda moitas cousas para si: a hora en que a neve azulea sobre a orografía suíza, o primeiro dente da filla, o estalido do óso do peito
garda silencio. nunca prantaría un bonsai.
sabe despegar a sombra
do corpo
dos paxaros.
acrílico sobre papel, a filla repite
similia similiabus curantur[1] mentres atravesa o patio. cando naceu, penduránronlle unhas cornas de vacaloura no pulso.
un cento de quilómetros ao oeste, os mariñeiros recollen estrelamares para fertilizar a terra. ela descoñéceo.
imprudente,
colócase no centro e alza a vista, para capturar o brillo que foi
da Vía Láctea.
[1] lei pola cal un animal ou forza maléfica non atacará a quen leve sobre si unha parte dese animal ou forza.
